نپنداری چو میسوزد دلم ، رنج و غمی دارم

که من با سوز و ساز خویشتن خوش عالمی دارم

چنان خو کرده ام با رنجها و نامُرادیها ،

که نشناسم - چو پیش آیند - غمها را ز شادیها !

مگر گیرد ز مرگ این آتش سوزنده خاموشی

کشد دست اجل این عشق را سوی فراموشی

چه سازم ؟! دل نمی پیچد سر از این عشق بیحاصل

ازین دل بینواتر ، من !

ز من دیوانه تر ، این دل

چو پرسیدی ، بدان تا زنده هستم عشق او دارم

امید مهر از آن مه پیکر ِ خورشیدرو دارم

همه شب تا سحر با خیالش گفتگو دارم

کنون هم ار خدا خوشبختیَش را آرزو دارم

که تغییری تواند داد ، تقدیر ِ خدایی را ؟؟؟

هیچ میدانی میوه را تاثیر ِ شیرینی ز چیست ؟

بس که در زیر زمین ، شیرین لبانها خفته اند

نفشاندیم

هر جا گذری، غلغله ی شادی و شور است

ما آتش اندوه به آبی ننشاندیم

آفاق پر از پیک و پیام است ولی ما پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

من دانم و غمگین دلت ، ای خسته کبوتر

سالی سپری گشت و تو را ما نپراندیم

مانند افسونزدگان ره به حقیقت بستیم و جز افسانه ی بیهوده نخواندیم

خواستم سال به خورشید جمال تو کنم نو

ماه اسفند جز اسباب سفر ، ساز نکردم

ناز کردی تو که یک لحظه به دیدار من آیی

منکه از راه دراز آمده ام ، ناز نکردم

این چه نوروز بدی بود که در شهر تو دیدم

زیر سرپنجه ی غم مُردم و آواز نکردم

تو زمن با همه کس گفتی

ومن جز به دل خود ،مُردم و راز تو با هیچکس ابراز نکردم

تو قفس دیدی و رفتی

و من خسته ز بامت ، به خدا باغ و چمن دیدم و پرواز نکردم

سال نو ، عید کهن ، بر تو مبارک

 تکیه کن بر تن دیوار که برمیگردم

گفته بودی که به شب چشم به راهم بودی

به همان دیده ی بیدار که برمیگردم

راهیت میشوم این بار که برمیگردم

پشت در را اگر انداخته ای حرفی نیست

اگر گاهی ندانسته به احساس تو خندیدم

و یا از روی خودخواهی فقط خود را پسندیدم

اگر از دست من در خلوت خود گریه کردی ،

اگر بد کردم و هرگز به روی خود نیاوردی

اگر زخمی چشیدی گاهگاهی در زبان من

اگر رنجیده خاطر گشتی در لحن بیان من

امشب هنوز افسرده ام ز آن غم که دیشب داشتم

دیشب که باز از دست دل روحی معذ ّب داشتم

هی میشدم چون یاسمین ، گاهی چنان ، گاهی چنین

هذیان که میگفتم ، یقین تب داشتم ، تب داشتم

چون محتضر ، ها، می زدم در عالم دیگر علم

امّا حبیبا ، باز هم نام تو بر لب داشتم

تا بامدادان هم به جان خود نمی بردم گمان

سرگشته بودم ، وای از آن حالی که دیشب داشتم

دستم به سر ، پایم به گل ، جانم به لب ، روحم کسل

میدانی ای مطلوب دل ، آخر چه مطلب داشتم ؟

نامهربانا ، دلبرا ، جان کنده ام روز را به شب آورده ام

امّا هنوز افسرده ام ز آن غم که دیشب داشتم

من حدیثم رنگ دیگر داشت پیش از پای عشق

این که می بینی، ز دست عشق آمد برسرم

باز بعد از نیمه شب شد ، باز میخواند خروس

آن سرودی را که هر شب مشکل آید باورم

هیچ شب یادم نمی آید که پیش از نیمه شب

پیکرم در خواب راحت دیده باشد بسترم